You are currently browsing the category archive for the ‘சினிமா’ category.

சமணர்களின் ஒரு பண்டிகை. ஷ்ராவண மாதத்தில் சமணர்கள் விரதம் இருந்து பின் ஒரு நாள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து “மிச்சாமி துக்கடம்” சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். சென்ற காலத்தில் நான் ஏதேனும் வகையில் உன்னைப் புண்படுத்தியிருந்தால் என்னை மன்னித்து விடு என்று அர்த்தம் என்று என் நண்பர் கிரண் பாய் ஷா கூறினார். மன்னிப்புக் கேட்பதும், மன்னித்து விடுவதும் பல நாட் பகையைத் தீர்க்கும் வல்லமை உடையது.

என் வாழ்க்கையின் பல சிறந்த விஷயங்கள் என் துணை விஜி மூலம் எனக்குக் கிடைத்தவை. சமீபத்திய கொடை – ‘INVICTUS’ என்னும் படம். நெல்சன் மண்டேலாவைப் பற்றியது. அவரை பல விதங்களில் மகாத்மாவோடு ஒப்பிடுகிறார்கள். அவரின் மிக முக்கிய பரிமாணம் – தென் ஆப்பிரிக்காவின் அதிபராக இருந்தது.

1994ல் பதவியேற்ற மண்டேலாவின் முதல் வேலை தம் மக்களின் எதிர்பார்ப்பையும், சிறுபான்மை வெள்ளையரின் பயத்தையும் சமாளிப்பது. சாதாரண மனிதர்களின் தளத்தில், இவ்விரு குறிக்கோள்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை.

பதவியேற்ற சில நாட்களில் அவர் ஒரு ரக்பி போட்டியைப் பார்க்க வருகிறார். தென்னாப்பிரிக்காவின் ஸ்பிரிங் பக்ஸ் அணியும், இங்கிலாந்தும் மோதுகின்றன. ரக்பி, வெள்ளையர்களின் அடையாளம். அதன் கொடியும், உடைகளும் அவர்களின் பண்பாட்டுச் சின்னம். கறுப்பர்களுக்கு அது நிறவெறியின் அடையாளம். போட்டியில் கறுப்பர்கள் இங்கிலாந்து அணியை ஆதரிக்கிறார்கள். தங்கள் நாட்டு அணியான ஸ்ப்ரிங் பக்ஸை அல்ல.. மண்டேலாவும் இதை கவனிக்கிறார். அவரும் ஒரு காலத்தில் இப்படிச் செய்தவர்தான். ராபின் தீவுச் சிறையின் வார்டர்களை வெறுப்பேற்ற, ஸ்ப்ரிங் பக்ஸுடன் மோதும் எந்த அணியையும் ஆதரித்தவர். ஆனால், இன்று அவர் அவர்களுக்கும் தலைவர்.

அவர் பதவியேற்ற முதல் நாளிலேயே தன் அலுவலத்தில் வேலை செய்யும் அனைத்து வெள்ளையரையும் அழைத்துச் சொல்கிறார். “நீங்கள் என்னுடன் வேலை செய்ய விரும்ப வில்லையெனில், சென்று விடுங்கள். ஆனால், உங்கள் தோலின் நிறமோ அல்லது நீங்கள் இன்னொரு அரசின் ஊழியர்கள் அதனால் நீங்கள் வெறுக்கப் படுவீர்கள் என்றோ பயமிருந்தால்,, உங்களுக்கு நான் சொல்வதெல்லாம் – பயப்பட வேண்டாம். உங்கள் பங்கு இந்த தேசத்துக்குத் தேவை.. அச்சு அசல் காந்தியின் குரல்..

முதல் நாளே தன் பாதுகாப்புக்காக, அதில் பயிற்சி பெற்ற வெள்ளையர்களை நியமிக்கிறார். உணர்ச்சி வசப்படும் ஷபாலாலா என்னும் தன் கீழ் பணிபுரியும் கறுப்பு பாதுகாப்பு அலுவலரிடம் சொல்கிறார் – “மன்னிப்பு ஒரு மிகப் பெரும் ஆயுதம்.. அது பல நாட் பகையை வெல்லும் சாத்தியம் படைத்த கருவி. என்னைப் பார்க்கும் மனிதர்கள் அனைவரும் என்னுடன் வரும் பாதுகாப்பு அலுவலர்களையும் பார்ப்பார்கள். Reconciliation starts here” என்கிறார்.

இதற்கு மேல் எழுதினால், படம் பார்க்கும் அனுபவம் கெட்டு விடும். அதன் பின்னர் அவர் ஸ்ப்ரிங் பக்ஸ் அணியுடன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டு, வெள்ளயர்கள் கறுப்பர்களிடையே உருவாக்கிய இணக்கம் தான் கதை. ஒரு நாடு புதிதாய்ப் பிறந்து பிள்ளை நடை பழகும் காலத்தில், அது கடை பிடிக்க்க வேண்டிய தர்மங்களில் மிக முக்கியமானது, சிறுபான்மையினரை அரவணைத்துச் செல்லுதல். கூர்மையான கத்தியின் மேல் நடக்கும் வித்தை. மகாத்மாக்களுக்கே அது சாத்தியம்.

மார்கன் ஃப்ரீமேன் மண்டேலாவாக நடித்திருக்கிறார். இப்படத்தைப் பற்றி எழுத கூகிளில் மண்டேலா பற்றிப் படிக்கும் போது என்னது மண்டேலா வேறே மாதிரி இருக்கிறார் என்று தோன்றியது ஒரு கணம். ஸ்ப்ரிங் பக்ஸ் அணியின் தலைவர் ப்யானராக வருபவரின் மிக மிதமான இருப்பும் கண்டுணர வேண்டிய ஒன்று. மண்டேலாவின் தலைமைச் செயலர் ப்ரெண்டாவாக நடித்திருப்பவர் மண்டேலாவை “குட் மார்னீங் மண்டீபா” என்று செல்லமாக அழைக்கும் குரல் கேட்காதவர் குழல் இனிது யாழ் இனிதென்பர்..

மிக முக்கியமான ஒரு நல்ல விஷயம்- படத்தின் வசனங்கள் மிக நேராக விஷயத்தை மட்டுமே பேசுகின்றன. மிக எளிதாகவும் உள்ளன. இது ஒரு மிகச் சிறந்த உத்தி என்றே தோன்றுகிறது. மகாத்மாக்களைப் போன்ற எளிமை.

மோகன் தாஸ் என்று துவங்கும் முன்னரே கரகரவென்ன கண்ணீர் விடும் என்போல் முட்டாள் பக்தர்களுக்கு இப்படத்தின் குறைகள் தெரிவது கடினம்..

அட்டன்பரோவின் காந்திக்கு இணையான, ஏன் சில இடங்களில் மேலான படமும் கூட.

Advertisements

வழக்கமாக கார்டன் டீம் கூட்டங்கள் விஜய் மல்லையாவின் குடும்பம் செழித்தோங்க முயற்சி செய்யும்.

இம்முறை, ஒரு மாறுதலுக்காக, திரைப்படம் பார்க்க முடிவெடுத்தோம்.

ஜூன் மாதம் திரை ரசிகர்கள் இரண்டு திரைப்படங்களை எதிர்பார்த்தார்கள். ஒன்று மணிரத்னத்தின் ராவண். இன்னொன்று ப்ராகாஷ் ஜாவின் “ராஜ்நீதி”

ராஜ்நீதி சென்ற வாரம் ரிலீஸ் ஆன படம்.

படம் வெளியாகும் முன்பே, காட்ரீனா கைஃபின் உடை பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

நஸ்ருதீன் ஷா, நானா படேகர், மனோஜ் பாஜ்பாய், அர்ஜூன் ராம்பால், ரன்பீர் கபூர், காட்ரீனா கைஃப் என்று ஒரு மாபெரும் கூட்டத்தை வைத்து எடுக்கப் பட்ட படம்.

அதிலும், முதல் மூவர் எமகாதகர்கள். ஒருவரை ஒருவர் விழுங்கி விடும் வல்லமை படைத்தவர்கள்.

மகாபாரதம் மூன்று வீசையும், மைக்கேல் கார்லியோனி ஒரு வீசையும் கலந்து பின்னப் பட்ட கதை.

பாரதத்தை மூன்று மணி நேரத்தில் சொல்வது மிகக் கடினமான காரியம்.

படம் முழுதும் வட இந்தியாவில் கங்கை பாயும் ஒரு மாநிலத்தின் அரசியல்.

துரியோதனனாக மனோஜ் பாஜ்பாய் – சிறுமைத்தனத்தையும், குரோதத்தையும் தன் உடல் மொழியோடு கலந்து தன்னை மிகப் பலமாக நிறுவியிருக்கிறார்.

கர்ணனாக அஜய் தேவ்கன். ப்ரகாஷ் ஜாவின் ஆஸ்தான நடிகர். அறிமுகம் நாடகத் தனமாக இருந்தாலும், தன் understated performance மூலமாக தனித்து நிற்கிறார்.  தன் தாயிடம் “நீ செய்த தவற்றை நான் செய்ய மாட்டேன் போய் வா” என்று சொல்லுமிடம் கர்ணன் மீது வழக்கமாக உருவாகும் பரிதாபத்தைத் தாண்டி ஒரு மரியாதையை ஏற்படுத்துகிறது.

ராஜகுருவாக நானா படேகர்.  குரூரம், தந்திரம், குடும்ப விசுவாசம் மூன்றும் உருவான ஒரு கலவை. முதலில் கொஞ்சம் செயற்கையாய்த் தோன்றினாலும், இறுதியில் சூத்திரதாரியாக விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார்.

அர்ஜூன் ராம்பால் –கதாநாயகனின் அண்ணன் – பொறுமையற்ற மூத்தவன். பீமன் என்று சொல்லலாமா? இல்லை காட்ஃபாதரின் மூத்த மகன் சன்னி என்று சொல்லலாமா? தெரியவில்லை. அதுவே இக்கதையின் விசித்திரம். ஒரு புறம் கௌரவர்கள் – இன்னொரு புறம் கார்லியோனி குடும்பம் – இவர்களுக்கிடையே நடக்கும் யுத்தம். எனவே இதில் அறப் பிரச்சினைகள் இல்லை. முழுக்க முழுக்க நாற்காலிக்காக நடக்கும் போர். அழகன். அவனின் அனைத்து பலவீனங்களும், நேர்மையும் சொல்லப் பட்டுள்ளன.

கதாநாயகன் – ரன்பீர் – மைக்கேல் கார்லியோனி –  எதிர்பாராத ஒரு பர்ஃபார்மென்ஸ்.  ஒரு சாக்லேட் கதாநாயகனாக அறியப் பட்ட இவர்தான் சதுரங்கத்தின் மிக முக்கியமான காய். அமெரிக்காவில் படித்துக் கொண்டு, அங்கு ஒரு வெள்ளைப் பெண்ணைக் காதலிக்கும் outsider. தந்தையின் மரணம் அரசியல் சுழுலுக்குள் இழுக்க அதில் வந்து சேர்கிறார். இவரை அனைவரும் அல் பசினோவோடு இணைத்துப் பாராட்டுவதே இவருக்கு மிகப் பெரும் கௌரவம். பாலிவுட்டின் முதல் குடும்பத்தின் லேட்டஸ்ட் வாரிசு. பெயர் சொல்லும் பிள்ளை. Amazing. படம் வெளியான முதல் வாரத்திலேயே இந்தியா டுடேயின் அட்டைப் படத்தில் வரும் அளவுக்குப் பாராட்டுக்கள்.

சுழலில் சிக்கி, விதவையாகி, ப்ரௌன் கலர் சேலை கட்டி அரசியலுக்கு வரும் காட்ரீனா கைஃப் நடிக்கும் முதல் படம். ப்ரகாஷ் ஜாவின் இயக்கத்தில் ஜவுளிக் கடை பொம்மை கூட நடித்து விடும் போல..

நஸ்ருதீன் ஷா – கௌரவத் தோற்றம் –

ஆனால், பாரத்தைச் சொல்லவோ, காட்ஃபாதர் கதையைச் சொல்லவோ மூன்று மணி நேரம் போதாது. அப்படிச் சொல்ல ஒரு ஜீனியஸ் திரைக் கதை வேண்டும். அதுதான் படத்தின் பலவீனம். பொதுக் கூட்டங்கள் மூலமாகவே கதை நகர்கிறது. கதை குறுகிய சந்தில் பறக்கும் ஆட்டோ மாதிரி இருக்கிறது. மிக அற்புதமான F1 ரேஸ் ஓட்டக் கூடிய சாத்தியம் தவற விடப் பட்டிருக்கிறது. சொல்வது எளிது. செய்வது மிகக் கடினம்.

காமிரா மிகச் சரியான பக்க பலம். பொதுக்கூட்டமோ, கங்கையோ.. – கதையினூடே பயணிக்கிறது. குந்தியும் கர்ணனும் சந்திக்கும் காட்சியின் பின்புலமாக கங்கை. இவ்வளவு அழகான செட்டிங்கை, இயக்குநர் பயன்படுத்தத் தவறிவிட்டது போல் இருந்தது. அதே போல் நெருப்பின் தழலினூடே முகங்கள் தெரிய அமைக்கப் பட்டிருக்கும் காட்சிகள் – போரின் இழப்பையும், துயரத்தையும் காமிரா சொல்கிறது கவிதையாக.

படத்தின் ஒலியமைப்பு படத்தின் அடுத்த பலம். அமைதியாகப் புகைத்துக் கொண்டிருக்கும் ரன்பீரின் சிகரெட்டில் இருந்து வெளிப் படும் மெல்லிய உறிஞ்சும் ஒலி முதல், ஒரு வெடிகுண்டு வெடித்துச் சிதறிய கணம் காது சவ்வில் வந்து அறையும் ரீங்காரம் வரை –

ஒரு மிக கடுமையான உழைப்பு ஒரு ஆக்கமாக ஆகும் போது, அதன் மீது மிக்க மரியாதை வருகிறது. காரணம் – அதிலுள்ள நேர்மை

அவசியம் பார்க்கவும். இது ஒரு ஆல் டைம் கிளாசிக்கா என்று சொல்லத் தெரியவில்லை – ஆனால் மிக நல்ல படம்.

தான் ஒரு முஸ்லீம் என்னும் அடையாளம் சுமக்க நேரிடுவதன் துயரங்களைத் தான் ஷாருக் திரைப்படங்களாக எடுக்கிறாரோ என்று தோன்ற வைக்கும் இன்னொரு படம்.  “ச்சக் தே” – இந்தியாவில் முஸ்லீமாக இருப்பதன் தொந்தரவுகளும், இதில் மேற்குலகில் முஸ்லீமாக இருப்பதன் தொந்தரவுகளுமே கதைக் களன்.

ஃபாக்ஸ் என்னும் ஹாலிவுட் நிறுவனம் தயாரித்துள்ள படம். கரண் ஜோஹரும், ஷாருக் கானும் சேர்ந்து.

ஷாருக்கானும் காஜோலும் பல காலம் சென்ற பின்னர் ஜோடி சேரும் படம். கரண் ஜோஹர் பாலிஉட்டின்  மில்ஸ் அண்ட் பூன் படங்கள் செய்யும் இயக்குநர். இவர் படத்தில் வரும் கிளிஷேக்களைத் தொகுத்து ஒரு கலைக்களஞ்சியமே வெளியிடலாம். ரவி கே சந்திரன் என்னும் நட்சத்திர ஒளிப்பதிவாளரும் சேர்ந்த கூட்டணி.

அந்தக் காலத்து நடிகைகள் ஓவர் ஆக்டிங் செய்யும் அழகைக் காண விரும்பும் ரசிகர்கள் 30 ரூபாய் கொடுத்து dvd வாங்கிப் பார்த்துக் கொள்ள முடியும். அவர்களை அழைத்து வந்து இன்றைய படங்களில் நடிக்க வைத்து, நம்மைப் பார்க்க வைப்பதை spca வில் புகார் செய்ய வேண்டும். “நெம்ப” கஷ்டம். படத்தின் முதல் 15 நிமிடங்கள் ரசிகன் படத்துடன் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் நேரம் – ஜரீனா வஹாப் என்னும் அந்தக் கால இந்தி சரோஜா தேவி அந்த முயற்சியை வெற்றிகரமாக முறியடிக்கிறார். இது படத்துக்கு பெரும் நஷ்டம்.

வெற்றிகரமான நடிகையாக இருந்த காலத்தில் இருந்ததை விட மிக அழகாகத் தன் உடலைப் பராமரித்திருக்கிறார் காஜோல். அழகிய பெரும் கண்களும், துறு துறு ஆளுமையும், ஆஸ்பெர்கர் ஸிண்ட்ரோமினால் பாதிக்கப் பட்டு உணர்வுகளை வெளிப்படையாகக் காண்பிக்கத் தெரியாத ஷாருக் கானுக்கு சரியான complement. ஷாருக்கின் நடிப்பு, dustin hoffman இன் rain man ஐயும், forest gump ஐயும் நினவூட்டுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஆனாலும் , இது ஷாருக்கின் ஒரு கடும் முயற்சி என்றே சொல்ல வேண்டும்.

1993 மும்பை இந்து முஸ்லீம் கலவரம், 9/11 உலக வர்த்தக இரட்டைக் கோபுர நாசம், ஓபாமா என்னும் ஆப்ரோ அமெரிக்க அதிபர் என்னும் உலக சரித்திர ஊசிகளுனூடே நூலாய் கதாநாயகனின் வாழ்க்கையைப் பிணைத்திருக்கிறார். ஆனால் ஒரு ஒத்திசைவான நிகழ்வாய்த் திரைக்கதையில்லை. மூன்று க்ளைமேக்ஸ்களைத் தாண்டி இறுதிக் க்ளைமேக்ஸ் வருவதற்குள், போதும்டா சமி என்றாகிவிடுகிறது.

காட்சிகளைப் படமாக்கிய விதம் மிக நன்றாக இருக்கிறது. இது கரண் ஜோஹரின் பலம். நிகழ்வுகளை, மனதில் தன் உயிர் மந்திராவுடன் ஷாருக் நிகழ்த்தும் உரையாடல்களாக அமைத்திருப்பது மிக அழகான உத்தி. உணர்வுகளை வெளியே சொல்லத் தெரியாமல் அதே சமயம் அதில் தன் மனதைச் சொல்கிறது ஷாருக்கின் குரல். படத்தில் மனதை நெகிழ்த்தும் விஷயம் இவ்வுரையாடல்களே.. ஆனால், படம் முழுதுமே நல்ல காட்சிகளின் தொகுப்பாக இருப்பதுதான் குறை. திரைக்கதையின் திருப்பங்களில், ட்ராபிக் சிக்னல் போர்ட் மட்டும்தான் இல்லை.

பல இடங்களில், இடம் சுட்டிப் பொருள் விளக்கும் உத்தியும், க்ளிஷேக்களும் (கறுப்பர்களோடு சேர்ந்து பாடும் we shall overcome; குரான் மொழிகள் கேட்டு வெறுப்புடன் விலகும் அமெரிக்கர்கள்; கதாநாயகன் – நாட்டில் வெள்ளத்தின் போது ஏழைகளுக்கு உதவுவது – அதன் மூலம் மக்களினூடே அவர் பிரபலமாவது..) இயக்குநரின் திறன் போதாமையைக் காடுகிறதா அன்றி இந்திய சினிமா வர்த்தக நெருக்கடியா என்று தெரியவில்லை – silly.

பிண்ணனி இசை ஆறுதல். படத்தில் பொது ஜனத் தளத்தின் உணர்வுகளைச் சொல்கிறது. மிகவும் அதிகமாக மெலோடிக். ரவி கே சந்திரனின் கேமரா கதையின் ஒட்டத்துடன் செல்கிறது – மிக அற்புதம் என்று சொல்ல முடியாது – ஆனால் சில இடங்களில் லைட்டிங் – ஷாருக் தனியே வீட்டின் ஒரு  அறையில் அமர்ந்திருக்கும் காட்சியின் லைட்டிங் வெகு அழகு. பஸ்ஸில் பயணம் செய்யும் ஷாருக்கை அதன் ஓட்டத்தோடே பிடித்திருப்பதும் அழகு.

கொஞ்சம் கூர்மையான திரைக்கதையோடு இசையையும், காமிராவையும் துணையாய்ச் சேர்த்துக் கொண்டு ஒரு காவியம் படைத்திருக்கலாம். வாய்ப்பு தவற விடப் பட்டிருக்கிறது.

படம் வெளியிடும் முன் திரை ஆளுமைகளை மிரட்டி பொருள் நஷ்டம் ஏற்படுத்தும் உத்தியை சிவ சேனைக் கையாள முயற்சித்தது. மும்பை அதை வெகுவாகக் கண்டு கொள்ளவில்லை என்பது ஆறுதல். அது போன்ற குறுகிய அரசியல் நோக்கங்களுகெதிராக ஒரு ஓட்டுப் போட அவசியம் பார்க்க வேண்டிய படம்.

சமீப காலங்களில் இந்தியத் திரைப் படங்களில் மிக அதிகமாக அமெரிக்கா தென்படுகிறது.. இப்படியே போனால இன்னும் சில வருடங்களில் கே.எஸ். ரவிக்குமார் அமெரிக்காவை வைத்து ஒரு படம் எடுக்கக் கூடும் சாத்தியங்கள் மனதுள் பீதியை வளர்க்கக் கூடியவை.  வெள்ளை மாளிகைப் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து கொண்டு, வெள்ளி மீசையுடன்,  வெற்றிலை, வெங்கலச் சொம்பு சகிதமாக, முழங்கால் மீது கையை வைத்துக் கொண்டு, சரத்குமார், “ஏண்டா சின்ராசு, பராக் ஓபாமா என்றா சொல்றான்” என்று கேட்பது போல் ஒரு கற்பனை மனதுள் எழுகிறது. Possible..

குருதிப் புனலில் கமலஹாசன் சொல்வது போல், தமிழ் சினிமா பார்த்து வளர்ந்த கோடிக்கணக்கான பலவீனமான தமிழ் உயிர்களில் நானும் ஒருவன். குக்கிராமத்தில் இருந்து ஈரோடு நகரம் வந்து ஆறாம் வகுப்பு சேர்ந்த போது கேட்கத் துவங்கியது இளையராஜாவின் இசை. கல்லூரி சேர்ந்த காலத்தில் ஒரு நாள், ஒரு காலைக்காட்சி ஒரு புதிய இயக்குனரின் படம் பார்க்கச் சென்றோம் – இளையராஜாவின் இசைக்காக. அங்கே எங்களுக்கு ஒரு இனிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அதுவரை, இளையராஜாவின் பாடல்களை யாரும் அவ்வளவு அழகாகவும், இயல்பாகவும் படம் பிடித்திருக்கவில்லை. இளம் பனிக்காற்றாய், மணிரத்னம் இளையராஜாவின் துணையோடு எங்கள் இதயத்தில் நுழைந்தார். படம் பகல் நிலவு.

அடுத்து வந்தது “மெளன ராகம்”. (ஏற்கனவே, சுஜாதாவின், பிரிவோம் சந்திப்போம் புத்தகம் படித்த தாக்கத்தில், எம் பி ஏ படிப்பதென்ற வெறியில் இருந்த எங்களுக்கு, இந்தப் படம் மேலும் வெறியேற்றியது. எம் பி ஏ படிப்பு; உடன் வேலை; ரேவதி மாதிரி மனைவி; வீடு; கார் என கனவுகள் எழுந்து எங்களை ஆட்கொண்டது வேறு விஷயம்). பிண்னணி இசையில் ராஜா ராஜாங்கம் நடத்தி இருந்தார். “மன்றம் வந்த தென்றலுக்கு” பாடல் துவக்கத்தில் எஸ் பி பி யின் ஹம்மிங் துவங்கும் போது, மோகனின் கார், தில்லி ஜனாதிபதி மாளிகை மேட்டிலிருந்து இறங்கத் துவங்கும். இன்று வரை அந்தப் பாடலை எங்கு கேட்க நேர்ந்தாலும், மனத்திரையில், படத்தின் அந்தக் காட்சி ஓடத் துவங்குகிறது. “கொடி அசைந்ததும்” பாடல் போல், இளையராஜாவின் பாட்டுக்கு, மணி படம் பிடித்தாரா, இல்லை மணியின் படப்பிடிப்புக்கு, ராஜா பாடல் அமைத்தாரா? இன்று வரை எனக்கு சந்தேகம். அதே போல், “நிலாவே வா” பாட்டும். இன்றும் எனக்கு, மோகன், நிலா மற்றும் ரேவதி மூவரும் சேர்ந்து வரும் காட்சிகளே நினைவுக்கு வருகின்றன.

நாயகன் படத்தில், ராஜாவின் குரலில் வரும் “தென் பாண்டிச் சீமையிலே” பாட்டு மும்பை வீ டீ ரயில் நிலையத்தையும், கமலின் குரல், அவர் மகனின் இறுதிச் சடங்கையும் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் தோற்றுவிக்கின்றன. காவல் நிலையத்தில் கமல் மரண அடி வாங்கும் போது, தூத்துக்குடியை நினைவுறுத்தும் பின்ணணி இசையை நுட்பமாக அமைக்கும் மேதைமை ராஜாவுக்கே உரியது.

மணிரத்னம் “இளைய ராஜா ஒரு ஜீனியஸ் என்று கூறியுள்ளார்”. தமிழ் மொழியின் மிகச் சிறந்த எழுத்தாளரும், விமர்சகருமான சுந்தர ராமசாமியும் அவ்வாறே கூறியுள்ளார்.

விருமாண்டி படத்தில் ராஜா இசையின் இன்னொரு தளத்தில் பிரவேசித்திருப்ப்து நன்றாகத் தெரிகிறது. திருவாசகத்தைப் புரிந்து கொள்ள நமக்கு இன்னும் சில காலம் தேவை.

மணியும், ராஜாவும் கைகோர்த்து இன்னும் 20 ஆண்டுகள் திரைப்படங்கள் செய்து சாதனைகள் புரிய வேண்டும் என்பதே எம் போல் தமிழர் ஆசையும் வேண்டுகோளும்.