காலையில் 5 மணிக்கு ராஜ்கோட்டுக்கு ஃப்ளைட். 4 மணிக்குப் போகணும். அப்படீன்னா 3 மணிக்கு எழுந்து குளிச்சு ரெடியாகனும்னு ஒரு 9 மணிக்குப் படுத்தால் 10 மணிக்கு என் வாகன ஏற்பாட்டாளர் ரானி ஒரு எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புகிறார். அந்த ஒலி தூக்கத்தைக் கலைத்து விட்டது. கஷ்டப்பட்டு, குட்டிப் பாப்பாவைத் தாலாட்டித் தூங்க வைப்பது போல் மனசைத் தூங்க வைத்தால், அடுத்த எஸ்.எம்.எஸ். ஜெட் ஏர்வேய்ஸ்லிருந்து. காலையில் உமது ஏர்க்ராஃப்ட் பன்னாட்டு விமான தளத்தில் இருந்து புறப்படுவதால், 1.30 மணி முன்னதாக வரவும். மிஸ்டர் நரேஷ் கோயல் அடுத்த முறை எங்கு பார்த்தாலும் உம்ம கொரவளையைக் கடித்துத் துப்பாவிட்டால் என் பெயரை மாற்றிக் கொள்கிறேன்! அத்தோடு அந்த பாழாய்ப்போன தூக்கம் போச்சு. எங்கே இந்தக் குழப்பத்தில் அலாரம் அடிப்பது தெரியாமல் தூங்கி விடுவேனோ என்ற பயத்தில் ஒரு மணிக்கு ஒரு முறை எழுந்து மணி பார்த்து ஒரு வழியாக 2.45க்கு எழுந்தாச்சு. சரியான கு.கு.கோ.கோ என்று திட்டிக்கொண்டேன் ( இதன் முழுவிவரம் கட்டுரையின் இறுதியில்).

ஜெட்வேய்ஸ் அம்மணியிடம் சொல்லி ஜன்னலோர இருக்கை வாங்கிக் கொண்டேன். முதல் முறை ராஜ்கோட் விமானத்தில் செல்வதால் ஒரு ஆர்வம். பனை ஓலையில் செய்த காத்தாடி போன்ற இறகுகள் கொண்ட விமானம். கிளம்பியவுடன் சாப்பாடு கொடுக்க அவசரம். ஏனெனில் 1 மணி நேரத்தில் ராஜ்கோட் வந்துவிடும். நல்ல சாப்பாடு! தொடுவானத்தில் மஞ்சளும் ஆரஞ்சும் கலந்து காலை புலரும் வேளையில் ராஜ்கோட் இறங்கினேன். ரன்வேயின் இறுதி சென்று விமானம் திரும்பியபோது என் ஜன்னலில் பொழுது புலர்ந்தும் மறையாத நிலா. நேற்றிரவு என் ஜன்னல் வழியே வந்த அதே நிலா. (அன்று வந்ததும் அதே நிலா..)

வெளியே வந்து பார்த்தால், என்னை அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய துஷார் படேல் வரவில்லை. துஷார் படேலும் அவர் தந்தை தயா பாயும் எனக்கு மிக நீண்ட நாட்களாகத் தெரிந்தவர்கள். தற்போது இந்தியாவிலேயே முதல் முறையாக Buhler நிறுவனத்தின் தொழில் நுட்ப உதவியுடன் வேர்க்கடலை பதனிடும் ஆலையை உருவாக்கி இருக்கிறார்கள். வேர்க்கடலை சாப்பிடும் போது ஒரு கசப்புப் பருப்பு வருமல்லவா?? – அது aflatoxin என்னும் பூஞ்சையால் வருவது. அதை சாப்பிட்டால் cancer வரும் அன்று வெள்ளைத்தோலர்கள் கண்டு பிடித்து இருப்பதால், நம்ம ஊர்க் கடலை ஐரோப்பாவில் செல்லாது. அதற்குக் காரணம் நமது வேர்க்கடலை பதம் செய்யும் தொழில்நுட்பம். புதிய Buhler தொழில்நுட்பத்தில் வேர்க்கடலை பதனிட நீர் உபயோகிப்பதில்லை – எனவே Aflatoxin குறையும். அது மட்டுமல்லாமல், கசப்புப் பருப்பின் நிறம் கண்டு அதை வெளியேற்ற சக்தி வாய்ந்த காமிராத் தொழில் நுட்பம்.

தயாபாய், எவ்வளவு முதலீடு?” என்றேன். 20 கோடி என்றார். எனக்குக் கதி கலங்கி விட்டது. பழைய தொழில் நுட்பத்தில் முதலீடு 15 லட்சம் மட்டுமே. பிஸினஸில் ரிஸ்க் எடுக்கலாம். ரிஸ்க்கையே பிஸினஸா எடுக்கலாமா?? அது குஜராத்திகளால் மட்டுமே முடியும்.

தயாபாய்க்கு என் மீது அபார அன்பு. கொஞ்சம் தொழிற்சாலையைச் சுற்றிப் பார்த்து விட்டு உங்கள் ஆலோசனைகளைச் சொல்லுங்கள் என்றார். துஷார் புதிதாய்ப் பிறந்த எருமைக் கன்றுக் குட்டியைப் போல over enthu. “சார், இந்தியாவிலேயே முதன் முறையா இந்த டெக்னாலஜியை நாங்கள் தான் கொண்டு வந்திருக்கிறோம். நான் வேர்க்கடலை வாங்கறவுங்க கிட்டேயெல்லாம் போய்ச் சொன்னேன். ஆனா யாருமே இதற்கான விலை கொடுக்கத் தயாரில்லை” ன்னு வருத்தப் பட்டார்.

தயாபாய் ராஜ்கோட்டின் அருகிலுள்ள கொண்டல் என்னும் ஊரில் மிகப் பெரும் வேளாண் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். இன்னும் வேளாண் குடியின் குணநலன்கள் மாறாத மனிதர். Raw. ஆனால் இது போன்ற உயர் தொழில் நுட்பத் தொழிலில் தேவை sophistication. இதற்கான சந்தை ஐரோப்பா மற்றும் இந்தியாவின் நம்கீன் தாயாரிப்பாளர்களும் (ஹல்திராம் மற்றும் நாங்கள்) ரீடெயில் நிறுவனங்களுமே. இத்தொழில்நுட்பத்தில் உருவாகும் கடலையில் moisture குறைவாக இருக்கும், கசப்புப் பருப்பு இருக்காது. அதனால் நம்கீன் தாயாரிக்கும் போது கடலை வறுக்கும் போது பொருளிழப்பு குறைவாக இருக்கும். தரமும் நன்றாக இருக்கும்.

ஆனால், அதில் பதப்படுத்த கடலையை எடுத்துக் கொண்டு வேஷ்டி/பைஜாமா கடலை வியாபாரிகளிடம் சென்று 20 கோடி ரூபாய்த் தொழில் நுட்பத்தைப் பற்றிப் பேசினால் அவர்கள் எவ்வழியாகச் சிரிப்பார்கள் என்று அனுமானிக்க ரொம்ப புத்திசாலித்தனம் தேவையில்லை.

ஆலையைச் சுற்றிவிட்டு வந்தேன். குளிர் நீரும், கால் டம்ளர் தேனீரும் வந்தது. குஜரரத்தின் தேனீர் சுவையானது. தயாபாய் என்னுடைய கருத்துக்களைக் கேட்டுக் கொள்ளத் தயாரானார்.

தயாபாய், ஒரு நாளில் பலமுறை விலை மாறும் வேளாண் கமாடிட்டித் தொழிலில் 20 கோடி துணிந்து முதலீடு செய்ய ஒரு மாபெரும் தைரியம் வேணும். அது உங்களிடம் இருக்கிறது” என்றேன். தசாவதாரம் படத்தில், ஒரு காட்சியில், பல்ராம் நாயிடுவின் உதவியாளர் சொல்லுவார் “நாயுடு சார் can speak 5 languages in telegu” ன்னு. அப்போதொரு புளகாங்கித முக பாவம் காட்டுவார் கமல். அதே போன்ற முக பாவம் தயாபாயிடம்.

ஆனா பாருங்க, இந்தப் பொருள எடுத்துகிட்டு நீங்களே போனா எல்லாரும் இதை மட்டம் தட்டி, விலை குறைப்பாங்க. 20 கோடி செலவு பண்ணிட்டீங்க – இன்னும் கொஞ்சம் செலவு பண்ணி, இதை மார்க்கெட் பண்ண 2 -3 மார்க்கெட்டிங் மானேஜர்ஸ் போடுங்க. அவங்க இந்தத் தொழில் நுட்பத்த ஒரு வீடியோவில் எடுத்துகிட்டுப் போய் இத வாங்கற பெரிய கம்பெனிகள்கிட்ட முதல்ல அறிமுகப் படுத்தட்டும். இதன் சாதகங்களைப் பற்றிப் பேசட்டும். அதே சமயத்தில, கடலைக்கு மிகப் பெரிய மார்க்கெட் ரோட்டர்டாம் – அங்கே துணிந்து ஒரு அலுவலகமும், warehouseம் திறங்க. இந்திய நிறுவனங்களின் தரம் பற்றி மிக மோசமான opinion தான் ஐரோப்பிய நிறுவனங்கள்கிட்ட இருக்கு. அதனால, நீங்க இந்தியாவில் இருந்து அனுப்பறேன்னா நம்ப மாட்டாங்க. ஆனா, ரோட்டர்டாமில் ரெடி ஸ்டாக் இருக்குதுன்னா, நேரில் வந்து டெஸ்ட் பண்ணி வாங்கிக்குவாங்க. நல்ல விலையும் கிடைக்கும்”

ஆப் சஹி போல் ரஹே” என்றார் தயாபாய். துஷார் தயாபாயின் ஒரே மகன். குடும்பத்தின் மூத்த மகனான தயாபாய் இதுவரைக் கூட்டுக் குடும்பமாக இருந்தார். எல்லாத் தம்பிகளையும் தாங்கிய மனிதர். இப்போது தனியாக முதிய வயதில் இவ்வளவு ரிஸ்க் எடுத்து புதிதாய்த் தொழில் துவங்கியிருக்கிறார். “இவரை வெற்றி பெறச் செய் ஆண்டவரே”

கொண்டலில் சாப்பிட ஏதுமில்லை. துஷார் வீட்டுக்குக் கூட்டிச் சென்று உணவளித்தார். துஷாரின் அம்மா, “இவ்வளவு இளைச்சிட்டியே.. சாப்பிடு’ன்னு நெய்யில் குளிப்பாட்டி ஆறு சப்பாத்திகள் போட்டார்கள். அம்மாக்கள் பாரெங்கும் அம்மாக்களே. இன்னும் இரண்டு நாளக்கிக் கவலையில்லன்னு நெனச்சிகிட்டேன்.

இரவு 8 மணிக்கு மீண்டும் ஜெட் ஏர் வேய்ஸ். இந்த வாட்டி சாப்பாடு கிடையாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க. காசு கொடுத்து சாப்பாடு வாங்கிக்கணுமாம். வழக்கம்போல் மும்பையில் இறங்குவதில் தாமதம். 10 மணிக்கு வெளியே வந்தால், காலையில் ஏர்போர்ட்டில் ட்ராப் செய்த அதே ட்ரைவர் சுக்லா.  “வேலை நல்ல படியா முடிந்ததா ஸாப்?” “நீங்கள் காலையில் வந்தால் நல்லதே நடக்கும் சுக்லாஜி” – சுக்லாஜி முகத்தில் சிரிப்பு.

(கு.கு.கோ.கோ – கும்பகோணத்தில் குளிக்க, கோயமுத்தூரிலேயே கோவணத்தை அவிழ்க்கும் கோஷ்டி)

 

Advertisements